Verkeer en meer
08 mrt. 2011
🇯🇴
vanuit Jordanië
Over het verkeer hier kunnen we nog vele blogs volschrijven, want we blijven van de ene verbazing in de andere vallen. Hoewel sommige chauffeurs tijdens de busrit gewoon even stoppen om te tanken of sigaretten te halen voor de controler, is de rijstijl over het algemeen uitgesproken roekeloos en alleen al in de bus naar Sahaab deze ochtend heeft Laura vier keer bijna een hartverzakking gekregen in verband met ‘bijna-ongeluk-momenten’. De buschauffeur die een wedstrijdje deed met een andere bus vond het reuze grappig om zo hard mogelijk door alle kuilen, vlak langs auto’s, geiten en mensen te rijden. Af en toe vol op de remmen voor een auto van rechts is noodzakelijk, maar liever reed hij gewoon door, met veel getoeter tot gevolg. Maar we hebben wel gewonnen…
De claxon wordt overigens in veel verschillende verkeerssituaties overmatig gebruikt. Zo geven taxi’s en services aan dat ze langs komen, toetert iemand als hij ergens wegrijdt, als hij wil inhalen (dan wel rechts, dan wel links), als hij haast heeft, er langs wil, aandacht wil, of om gewoon om vrolijk mee te doen met de rest, meestal in het geval van een verkeersopstopping. En als er dan op je ambulance een sirene zit in plaats van een claxon, dan gebruik je die gewoon, dat is geen probleem.
Getoeterd naar ons wordt er ook flink in Sahaab, waar het familycentre staat. Het dorp is ietwat traditioneler dan Amman, dus we proberen hier echt volledig bedekt over straat te gaan. Ook de haren moeten vast en een sjaal over het hoofd kan geen kwaad. Is het niet tegen het stof, dan wel tegen de mannen. Ongeveer 78% van de passerende voorbijgangers schreeuwen, toeteren, fluisteren, staren of fluiten ons na. In Amman hebben we hier gelukkig minder last van, ook zijn we natuurlijk nog wel bezienswaardigheden (“Beautiful eyes”). Daar hebben we onze weg inmiddels goed gevonden. Met het grootste gemak houden we taxi’s aan (volgens ons het leukste onderdeel van de reis!), controleren de meter en gaan en staan waar we willen. Ook zijn we erg goed geworden in het ‘assertief oversteken’, gewoon gaan -ook al komen er van alle kanten auto’s-, en strak doorlopen. Op het aanrijden van een persoon kan gevangenisstraf staan (als straf of als bescherming), dus de meeste automobilisten trappen wel aardig op de rem.
Ons weekprogramma heeft nu duidelijk vorm gekregen. Dat houdt in dat we de week starten met werk in een weeshuis op zondag, werken in het familycentre in Sahaab op maandag, dinsdag en woensdag van half negen tot half vijf, daarna op woensdagmiddag weer in het weeshuis, en op donderdagen naar het DCC en ’s avonds naar de Youth Group. Het weekend valt hier op vrijdag en zaterdag en die dagen zijn we heerlijk vrij om het land te verkennen.
Afgelopen zaterdag hebben we echter het tweejarig bestaan van het familycentre gevierd (wat inhield dat we voornamelijk touwtje gesprongen hebben en Knafeh hebben gegeten (een bijzondere Jordaanse lekkernij die bestaat uit witte kaas en heel veel suiker), waarop we daarom maar op zondagmiddag getourd hebben door het PRACHTIGE Jordanië, we hebben de Jordaanvallei gezien en in de verte de Westbank van het Beloofde Land. Het was werkelijk onbeschrijfelijk schitterend. Door de regen van afgelopen week en doordat we precies op het goede moment in het land zijn aangekomen (de lente in maart en april, wanneer het soms groen kan zien) hebben we het landschap in volle glorie kunnen aanschouwen. Prachtige groene hellingen, woestijngebied en rotsen. Natuurlijk net op dat ene moment dat we de camera niet mee hadden.. Het weer wordt steeds beter en we genieten van de zon!
In het familycentre zijn we inmiddels ‘Miss Alisha’, ‘Miss Lora Bandora’ en ‘Miss Marlice’, wat uiteraard erg goed klinkt. In de ochtenden verzorgen Laura en Marlies de aerobicslessen en Aliza de ‘craftsclass’ en muzieklessen voor de kleuters. Daarna gaan we hard werken aan het lesmateriaal voor de Engelse lessen, die we ’s middags geven. Ondertussen maken we hier en daar een computer, ontwerpen we een flyer of lunchen stiekem lekker in de zon op het platte dak
.
Op de negatieve aandacht van sommige mannen na, hebben we mogen ervaren dat Arabieren bijzonder gastvrije en vriendelijke mensen zijn. Zo werden we gister spontaan uitgenodigd om mee uit te gaan met een feestje van collega’s van Dick, wat ontzettend leuk en gezellig was! We hebben echt genoten van het contact met deze leuke, hippe Jordaniërs!! En uiteraard hebben we de waterpijp uitgeprobeerd.
Ook zijn mensen op straat erg behulpzaam. Zo zijn we eergisteren geholpen door een man om een taxi staande te houden. Hij drukte ons wel nadrukkelijk op het hart om niet verloofd te raken met een Jordaniër, omdat “we hier anders nooit meer weg zouden kunnen komen”, antropologisch natuurlijk erg interessant om hier de denkbeelden over het Westen in te ontdekken.
Onze dagen zijn erg gevuld, maar als we een gaatje kunnen vinden, bekijken we uiteraard de afleveringen van Wie is.. de Mol?, met heerlijke, niet Arabische, koffie. De Hollandse koffie missen we toch wel erg, even als een fijne douche met altijd warm water, onze fietsen (al zouden we die Jabals niet opkomen) en goede matrassen. Gelukkig hebben we wel Edammer kaas gevonden, dat scheelt!
Voor het weekend staan er een fieldtrip met de klas van Hanna naar Azraq op het programma en een trip naar Mount Nebo en de Dead See. Hoera!
Later meer hierover,
Gaterkoem!
De claxon wordt overigens in veel verschillende verkeerssituaties overmatig gebruikt. Zo geven taxi’s en services aan dat ze langs komen, toetert iemand als hij ergens wegrijdt, als hij wil inhalen (dan wel rechts, dan wel links), als hij haast heeft, er langs wil, aandacht wil, of om gewoon om vrolijk mee te doen met de rest, meestal in het geval van een verkeersopstopping. En als er dan op je ambulance een sirene zit in plaats van een claxon, dan gebruik je die gewoon, dat is geen probleem.
Getoeterd naar ons wordt er ook flink in Sahaab, waar het familycentre staat. Het dorp is ietwat traditioneler dan Amman, dus we proberen hier echt volledig bedekt over straat te gaan. Ook de haren moeten vast en een sjaal over het hoofd kan geen kwaad. Is het niet tegen het stof, dan wel tegen de mannen. Ongeveer 78% van de passerende voorbijgangers schreeuwen, toeteren, fluisteren, staren of fluiten ons na. In Amman hebben we hier gelukkig minder last van, ook zijn we natuurlijk nog wel bezienswaardigheden (“Beautiful eyes”). Daar hebben we onze weg inmiddels goed gevonden. Met het grootste gemak houden we taxi’s aan (volgens ons het leukste onderdeel van de reis!), controleren de meter en gaan en staan waar we willen. Ook zijn we erg goed geworden in het ‘assertief oversteken’, gewoon gaan -ook al komen er van alle kanten auto’s-, en strak doorlopen. Op het aanrijden van een persoon kan gevangenisstraf staan (als straf of als bescherming), dus de meeste automobilisten trappen wel aardig op de rem.
Ons weekprogramma heeft nu duidelijk vorm gekregen. Dat houdt in dat we de week starten met werk in een weeshuis op zondag, werken in het familycentre in Sahaab op maandag, dinsdag en woensdag van half negen tot half vijf, daarna op woensdagmiddag weer in het weeshuis, en op donderdagen naar het DCC en ’s avonds naar de Youth Group. Het weekend valt hier op vrijdag en zaterdag en die dagen zijn we heerlijk vrij om het land te verkennen.
Afgelopen zaterdag hebben we echter het tweejarig bestaan van het familycentre gevierd (wat inhield dat we voornamelijk touwtje gesprongen hebben en Knafeh hebben gegeten (een bijzondere Jordaanse lekkernij die bestaat uit witte kaas en heel veel suiker), waarop we daarom maar op zondagmiddag getourd hebben door het PRACHTIGE Jordanië, we hebben de Jordaanvallei gezien en in de verte de Westbank van het Beloofde Land. Het was werkelijk onbeschrijfelijk schitterend. Door de regen van afgelopen week en doordat we precies op het goede moment in het land zijn aangekomen (de lente in maart en april, wanneer het soms groen kan zien) hebben we het landschap in volle glorie kunnen aanschouwen. Prachtige groene hellingen, woestijngebied en rotsen. Natuurlijk net op dat ene moment dat we de camera niet mee hadden.. Het weer wordt steeds beter en we genieten van de zon!
In het familycentre zijn we inmiddels ‘Miss Alisha’, ‘Miss Lora Bandora’ en ‘Miss Marlice’, wat uiteraard erg goed klinkt. In de ochtenden verzorgen Laura en Marlies de aerobicslessen en Aliza de ‘craftsclass’ en muzieklessen voor de kleuters. Daarna gaan we hard werken aan het lesmateriaal voor de Engelse lessen, die we ’s middags geven. Ondertussen maken we hier en daar een computer, ontwerpen we een flyer of lunchen stiekem lekker in de zon op het platte dak
Op de negatieve aandacht van sommige mannen na, hebben we mogen ervaren dat Arabieren bijzonder gastvrije en vriendelijke mensen zijn. Zo werden we gister spontaan uitgenodigd om mee uit te gaan met een feestje van collega’s van Dick, wat ontzettend leuk en gezellig was! We hebben echt genoten van het contact met deze leuke, hippe Jordaniërs!! En uiteraard hebben we de waterpijp uitgeprobeerd.
Ook zijn mensen op straat erg behulpzaam. Zo zijn we eergisteren geholpen door een man om een taxi staande te houden. Hij drukte ons wel nadrukkelijk op het hart om niet verloofd te raken met een Jordaniër, omdat “we hier anders nooit meer weg zouden kunnen komen”, antropologisch natuurlijk erg interessant om hier de denkbeelden over het Westen in te ontdekken.
Onze dagen zijn erg gevuld, maar als we een gaatje kunnen vinden, bekijken we uiteraard de afleveringen van Wie is.. de Mol?, met heerlijke, niet Arabische, koffie. De Hollandse koffie missen we toch wel erg, even als een fijne douche met altijd warm water, onze fietsen (al zouden we die Jabals niet opkomen) en goede matrassen. Gelukkig hebben we wel Edammer kaas gevonden, dat scheelt!
Voor het weekend staan er een fieldtrip met de klas van Hanna naar Azraq op het programma en een trip naar Mount Nebo en de Dead See. Hoera!
Later meer hierover,
Gaterkoem!
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!