Wat een mooie dag.. had moeten zijn..
26 mrt. 2011
🇯🇴
vanuit Jordanië
Met die zin besloot een melige Aliza deze mooie zaterdag, toen we met een buik en een tasje vol kikkererwtballetjes weer richting ons huis liepen.
En met falafel in de waffel begin ik aan het typen van een verslag van de afgelopen dag(en).
Maandag, dinsdag en woensdag hebben we weer in Sahaab gewerkt. Het waren drie fantastische dagen! De dinsdag sprong er voor mij (letterlijk) uit, omdat ik toen in mijn eentje 1,5 uur Aerobicsles heb gegeven. Er kwamen zowaar twee vrouwen uit Sahaab opdagen en ze deden lekker enthousiast mee. Ik vond het echt heel leuk om te doen! Volgens mij heb ik een onderontwikkeld talentje ontdekt! Haha…
Woensdagmiddag zijn we weer in het oudere-meiden-weeshuis geweest. Er heerst daar altijd een vrij competitieve sfeer, omdat ze behoorlijk voor zichzelf moeten opkomen. We hebben een uurtje spelletjes gedaan en gekleid en daarna waren we al aardig gesloopt.
Maar nog niet zó gesloopt dat we geen pannenkoeken meer voor onszelf konden bakken. Dus dat hebben we gedaan! Nou ja, ‘we’. We hebben de taken inmiddels zodanig verdeeld dat ik kook en Aliza en Marlies afwassen (omdat die gekkerds dat leuker vinden dan koken! Absurd, maar een superfijne taakverdeling!).
Donderdagochtend hebben we fijn weer een relaxt ochtendje thuis gehad. ’s Middags heb ik een lesje breien gegeven op het Deaf Cultural Center. Aliza en Marlies vermaken zich daar gelukkig prima met de grappige Ethiopische secretaresse genaamd Samira. Ik vermaak me uiterst best met het spreken met zulke leuke mensen in vijf talen tegelijk (Arabisch, Engels, Nederlands, Arabische Gebarentaal en Nederlandse Gebarentaal)!
Donderdagavond zijn we weer naar de Youthgroup geweest. Heerlijk om daar een beetje uit de ban te kunnen springen qua haar los en melig zijn.
Vrijdag hebben we de hele dag geluncht met het DCC. Ja, je leest het goed: de hele dag. Want zo gaat dat hier. Om 8.30 uur waren we bij het DCC om te vertrekken naar kasteel Karak in een meidenbus en een mannenbus. In totaal waren we met ongeveer 30 doven en 8 horenden. Voordat we bij het kasteel aankwamen, zijn we onderweg nog gestopt bij een afgebrokkelde kerk, een moskee, een restaurant en een begraafplaats. Bij de afgebrokkelde kerk hebben we een stuk of 42 groepsfoto’s genomen, want zo gaat dat hier ook. Bij de moskee moesten we een hoofddoek op, wat voor ons voor het eerst was. Dat was al een waar avontuur op zich. Misschien was dat ook wel het grootste avontuur van de hele dag, omdat het kasteel voor ons Europeanen niet zo heel bijzonder was. Verder was het natuurlijk wel heel gezellig om de hele dag met zoveel Doven op stap te zijn en een halve (versgeslachte?) kip met patat en pitabrood te eten. Met Nederlandse en een paar Arabische gebaren kon ik me goed verstaanbaar maken. Ook kennen ze hier ongeveer hetzelfde handalfabet als de Nederlandse. En als het dan nog niet lukt, hebben we altijd nog mobieltjes om even wat op te schrijven in het Engels en als laatste redmiddel Samira de ‘tolk’.
Vandaag zijn we voor het eerst met z’n drieën op stap geweest. We wilden ons stapeltje ansichtkaarten op de post doen, maar dat bleek nog een hele onderneming. Bij het postkantoor in onze buurt hadden de medewerkers namelijk nog nooit van een postzegel gehoord! En voordat we konden vragen naar ‘stamps’, moesten ze ons eerst zonodig uithoren over waar we vandaan kwamen, waar in Ashrafiyya we wonen, of we wel een schoonmaakster hadden (‘Nee?! Haraam! Schande! Ik wil wel vrijwillig komen schoonmaken bij jullie! Waar wonen jullie precies?’) en wat onze namen zijn. Ze gaven mij nog uitgebreid complimenten over m’n krullen, die ik daarna het liefst meteen vastgebonden had per postbode-elastiek. Een kwartier later bleek dus dat ze echt geen postzegels hadden en toen hebben we een taxi genomen naar het dichtstbijzijnde postkantoor. De taxichauffeur moest echter even vragen waar die was en deed zijn raampje omlaag voor een collega van de aardige koffieman die ons laatst gewaarschuwd had om hier vooral niet verloofd te raken.
Na een tijdje liep de halve buurt uit om ons via beide raampjes van de taxi te helpen aan postzegels. Zeer lachwekkend. De taxichauffer wilde ons er uiteindelijk niet heen rijden en toen zijn we met de grootste zorg op de bus naar downtown gezet. Daar hebben we na lang zoeken een postkantoor met brievenbus gevonden! Daar werden wij blij van en jullie vast ook.
’s Middags hebben we weer een lekker bloedsinaasappelsapje gehaald bij onze grote vriend de sapjesman. Daarna hebben we de taxi genomen naar het ‘Roman Theatre’, althans dat dachten we. We werden afgezet bij de ‘Citadel’. Nou, ook prima. We hebben ons de hele middag vermaakt in het zonnetje, tussen de restanten van een moskee, waterreservoir, een kerk, enzovoorts. Heerlijk! ’s Avonds weer naar de international church geweest, samen met Johanna. Aliza en ik hebben daar nog even lekker piano gespeeld!
Morgen hopen we te gaan hiken met de Hoogstrate’s en vrienden van hen die bij de scouting hebben gezeten. Die weten hier vast wat mooie plekjes te vinden! Zin in!
En met falafel in de waffel begin ik aan het typen van een verslag van de afgelopen dag(en).
Maandag, dinsdag en woensdag hebben we weer in Sahaab gewerkt. Het waren drie fantastische dagen! De dinsdag sprong er voor mij (letterlijk) uit, omdat ik toen in mijn eentje 1,5 uur Aerobicsles heb gegeven. Er kwamen zowaar twee vrouwen uit Sahaab opdagen en ze deden lekker enthousiast mee. Ik vond het echt heel leuk om te doen! Volgens mij heb ik een onderontwikkeld talentje ontdekt! Haha…
Woensdagmiddag zijn we weer in het oudere-meiden-weeshuis geweest. Er heerst daar altijd een vrij competitieve sfeer, omdat ze behoorlijk voor zichzelf moeten opkomen. We hebben een uurtje spelletjes gedaan en gekleid en daarna waren we al aardig gesloopt.
Maar nog niet zó gesloopt dat we geen pannenkoeken meer voor onszelf konden bakken. Dus dat hebben we gedaan! Nou ja, ‘we’. We hebben de taken inmiddels zodanig verdeeld dat ik kook en Aliza en Marlies afwassen (omdat die gekkerds dat leuker vinden dan koken! Absurd, maar een superfijne taakverdeling!).
Donderdagochtend hebben we fijn weer een relaxt ochtendje thuis gehad. ’s Middags heb ik een lesje breien gegeven op het Deaf Cultural Center. Aliza en Marlies vermaken zich daar gelukkig prima met de grappige Ethiopische secretaresse genaamd Samira. Ik vermaak me uiterst best met het spreken met zulke leuke mensen in vijf talen tegelijk (Arabisch, Engels, Nederlands, Arabische Gebarentaal en Nederlandse Gebarentaal)!
Donderdagavond zijn we weer naar de Youthgroup geweest. Heerlijk om daar een beetje uit de ban te kunnen springen qua haar los en melig zijn.
Vrijdag hebben we de hele dag geluncht met het DCC. Ja, je leest het goed: de hele dag. Want zo gaat dat hier. Om 8.30 uur waren we bij het DCC om te vertrekken naar kasteel Karak in een meidenbus en een mannenbus. In totaal waren we met ongeveer 30 doven en 8 horenden. Voordat we bij het kasteel aankwamen, zijn we onderweg nog gestopt bij een afgebrokkelde kerk, een moskee, een restaurant en een begraafplaats. Bij de afgebrokkelde kerk hebben we een stuk of 42 groepsfoto’s genomen, want zo gaat dat hier ook. Bij de moskee moesten we een hoofddoek op, wat voor ons voor het eerst was. Dat was al een waar avontuur op zich. Misschien was dat ook wel het grootste avontuur van de hele dag, omdat het kasteel voor ons Europeanen niet zo heel bijzonder was. Verder was het natuurlijk wel heel gezellig om de hele dag met zoveel Doven op stap te zijn en een halve (versgeslachte?) kip met patat en pitabrood te eten. Met Nederlandse en een paar Arabische gebaren kon ik me goed verstaanbaar maken. Ook kennen ze hier ongeveer hetzelfde handalfabet als de Nederlandse. En als het dan nog niet lukt, hebben we altijd nog mobieltjes om even wat op te schrijven in het Engels en als laatste redmiddel Samira de ‘tolk’.
Vandaag zijn we voor het eerst met z’n drieën op stap geweest. We wilden ons stapeltje ansichtkaarten op de post doen, maar dat bleek nog een hele onderneming. Bij het postkantoor in onze buurt hadden de medewerkers namelijk nog nooit van een postzegel gehoord! En voordat we konden vragen naar ‘stamps’, moesten ze ons eerst zonodig uithoren over waar we vandaan kwamen, waar in Ashrafiyya we wonen, of we wel een schoonmaakster hadden (‘Nee?! Haraam! Schande! Ik wil wel vrijwillig komen schoonmaken bij jullie! Waar wonen jullie precies?’) en wat onze namen zijn. Ze gaven mij nog uitgebreid complimenten over m’n krullen, die ik daarna het liefst meteen vastgebonden had per postbode-elastiek. Een kwartier later bleek dus dat ze echt geen postzegels hadden en toen hebben we een taxi genomen naar het dichtstbijzijnde postkantoor. De taxichauffeur moest echter even vragen waar die was en deed zijn raampje omlaag voor een collega van de aardige koffieman die ons laatst gewaarschuwd had om hier vooral niet verloofd te raken.
Na een tijdje liep de halve buurt uit om ons via beide raampjes van de taxi te helpen aan postzegels. Zeer lachwekkend. De taxichauffer wilde ons er uiteindelijk niet heen rijden en toen zijn we met de grootste zorg op de bus naar downtown gezet. Daar hebben we na lang zoeken een postkantoor met brievenbus gevonden! Daar werden wij blij van en jullie vast ook.
’s Middags hebben we weer een lekker bloedsinaasappelsapje gehaald bij onze grote vriend de sapjesman. Daarna hebben we de taxi genomen naar het ‘Roman Theatre’, althans dat dachten we. We werden afgezet bij de ‘Citadel’. Nou, ook prima. We hebben ons de hele middag vermaakt in het zonnetje, tussen de restanten van een moskee, waterreservoir, een kerk, enzovoorts. Heerlijk! ’s Avonds weer naar de international church geweest, samen met Johanna. Aliza en ik hebben daar nog even lekker piano gespeeld!
Morgen hopen we te gaan hiken met de Hoogstrate’s en vrienden van hen die bij de scouting hebben gezeten. Die weten hier vast wat mooie plekjes te vinden! Zin in!
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!