Ola chicas!

Wow, wat een leven! Spanje is echt genieten! Alhoewel het eerst nog een beetje onwerkelijk was dat we écht in Barcelona beland waren, hebben we ons inmiddels al helemaal aangepast aan het Spaanse ritme: in de ochtendzon een cappuccino en een baquette, een beetje door Barcelona slenteren, 's middags misschien siësta houden, 's avonds laat eten en dan heerlijk weer de stad in.
[Ik (Marlies) vind het hier zo geweldig dat ik ervan overtuigd ben dat ik toch echt zuidelijke wortels moet hebben. Ik ga ook prima voor Spaanse door (maar in Jordanië dachten ze dat ik Arabisch was en in Israël dat ik Joods was, dus misschien telt dat niet helemaal..)]

Het leukste hier is toch wel dat we zo veel gezellige mensen ontmoeten. Italianen, Syriërs (yes, toch nog onze Arabische woorden oefenen!), Polen, Letten, Nederlanders, een Braziliaan, een Jood, een Mexicaanse, een Boliviaanse... alleen nog niet echt veel Spanjaarden. Maar dat komt vast nog wel

Spanje als besluit

Lieve Herald,

Aan de andere kant van de Jordaan

Wat een verschil met Jordanië hier in Nes Ammim! ALLES is groen - gras, bloemen, bomen; echt genieten! De lucht is heerlijk fris, we kunnen fietsen door de velden en het is bovendien ontzettend gezellig met de volunteers hier, maar toch mis ik (Marlies) Jordanië toch echt. We zullen hier echt moeten afkicken van alle aandacht, want het is natuurlijk even wennen dat we hier totaal niet opvallen en gewoon in het Hebreeuws worden aangesproken. Lastig om dan niet alle net geleerde Arabische woorden te gebruiken..
De cultuur hier is echt bijzonder, het gaat me wel even tijd kosten om die als antropoloog te analyseren

, gezien de enorme smeltkroes van verschillende nationaliteiten en gebruiken. Op dit moment komt het voornamelijk Westers over; ben benieuwd of ik dat later ook nog steeds vind.

Over een klein uurtje zal ik met pijn in mijn hart afscheid nemen van Aliza, die hier nog een weekje blijft om haar tafeltennisskills te verbeteren om me in te kunnen maken als ik feestelijk terug zal keren. Mijn persoonlijke genietmomentje was toch wel het verslaan van de mannelijke volunteers hier (Ja, Jelle R'dam - ECHT WAAR!). De komende twee weken zal ik met de Nederlandse groep rondreizen en Aliza zal over een weekje Hanneke en Marijke ontvangen om gezellig met hen het land te doorkruisen. Hopelijk komen Aliza en ik elkaar na die tijd weer ergens tegen - Inshallah.
De afgelopen dagen hebben we heerlijk gesocialised, gefietst, gewinkeld, gerelaxed, heerlijk gegeten en echt vakantie gehouden. Daar waren we best even aan toe en we hebben er van genoten!

Over een paar weken de volgende update!
Shalom!

Kom vlieg met me mee, over land, over zee

Inpakken en wegwezen

Een leuke titel

Het allerleukste ooit: Wadi Rum

Marlies:
Hoera, eindelijk een blog! En wat voor één! Want dit weekend was, volgens Aliza, ECHT (“nee, echt, nu echt ECHT!”) het aller-, aller, allermooiste en aller-, aller-, aller-, aller-, aller (plus nog een aantal maal aller-)leukste ooit, en dat is natuurlijk niet niks. Het is nog steeds heerlijk genieten met Aliza; zodra het woord ‘Wadi Rum’ valt, begint ze nog helemaal te stralen. Want bijzonder was het.
Na een onverwacht en bijzonder leuk logeerpartijtje met Mirjam V. en Marlies V.(die even een weekje over waren naar Jordanië – SUPERBEDANKT VOOR DE DROPJES

!), gingen we afgelopen vrijdag met onze eigen gehuurde, supernieuwe auto op weg. Johanna, Aliza en Laura reden om de beurt, uiteraard met prachtige Arabische muziek op voor het echte roadtrip-gevoel. We ontmoetten Dick en Wendy met de kids “ongeveer precies” op de afgesproken tijd (onderweg nog even aangereden – door een politieman) en daar begon het grote avontuur! Toen we onderweg drie figuurtjes in het gras aan de kant van de weg zagen zitten, waren dat inderdaad Mirjam, Marlies en Tobias en daarmee was onze groep compleet.

Laura:
Na al onze tassen in twee jeeps geknikkerd te hebben, reden we naar één van de bedoeïenenkampen waar we te gast waren. Ongelofelijk, wat een prachtig uitzicht! En ongelofelijk, wat een rijstijl van de Arabieren die de woestijn op hun duimpje kennen!
Toen we aankwamen op de plek waar we zouden overnachten, besloten we met z’n allen de grootste tent te nemen. (Maar uiteindelijk is er van in de tent liggen niets gekomen.) Eerst moest er nog gedineerd worden in één van de tenten. Daar hadden twee bedoeïenen inmiddels plaats genomen met hun luit en jambee bij het knapperende vuurtje. Na het lekkere eten werd er gedanst door een ander groepje bedoeïenen. Uiteindelijk stond voornamelijk één bedoeïen te dansen op een voor ons vrij opmerkelijke, vrouwelijke manier. Wij vrouwen zaten aardig relaxt in de tent, omdat we dachten dat het niet de gewoonte was dat mannen en vrouwen tegelijk zouden dansen. Maar al snel bleek dat niet op te gaan in dit toeristische stukje woestijn en werden we uitgenodigd op de dansvloer.
Heel wat gehos en vier kopjes mierzoete thee later, gingen we met de oudere jongeren nog even een ommetje maken om sterren te kijken. Ik heb drie ‘shooting stars’ gezien. Vanwege alle indrukken waren we erg moe. En omdat het al vroeg donker was, hadden we het idee dat het al erg laat was. We hebben daarom onze matrasjes uit de grote tent gesleept en toen zijn we fijn in onze slaapzakken onder de sterrenhemel gaan liggen.

Aliza:
En wat was dat een heerlijk gevoel. Onder zoveel sterren voel je je echt heel klein, ik denk dat ik niet ooit zoveel sterren gezien heb als daar. Voordat we gingen slapen (trouwens) spraken we nog de bedoeïen met een heel bijzonder strak gezicht met twinkelogen. Hij wou ons namelijk graag meenemen voor een wandeling door de woestijn die nacht voor 1 of 2 uur. We waren nieuwsgierig naar het feit hoe hij in het donker de weg wist. Hij vertelde ons dat hij elke rots en struik herkende en met als navigatie de sterren altijd de weg weer terugvond.
Die nacht gingen we natuurlijk niet al te veel slapen, af en toe moesten we even wakker worden om de sterren te bekijken. Totdat het opeens licht werd. We hoopten op een spectaculaire zonsopkomst, maar hij zag er vrij gewoon uit.
We gingen op weg naar de tent waar het ontbijt op ons te wachten stond, en na een ontbijt met pita en yoghurt, sesamzaad, jam, kijk-koekjes en thee en leuke gesprekken, gingen we onze spullen pakken en met de jeep op weg, wat tevens ons’ favoriet is. Doordat ze hard rijden over de hobbelige woestijn.
We gingen met 2 jeeps, 2 bedoeïenen (1 ashnoen en geweldig enthousiaste bedoeïen, en 1 rustige die alleen het woord ‘ashnoen’/crazy zei over de andere), en veel water op weg door Wadi Rum.
We stopten op bijzondere plaatsen onderweg: we hebben heel wat rotsen beklommen, vooral Mirjam was erg stoer, op een hele steile rots, wel met behulp van de bedoeïen, en terug met behulp van de jeep. (ze is nu een “Real Bedoeïen”) Eigenlijk heel bijzonder hoe de bedoeïenen klimmen, ze kunnen over stukken van 90 graden nog zelfs moeiteloos klimmen. Ze vertelden dat ze dat kinderen het heel snel leren en dat ze nog nooit gevallen waren.
Onderweg dronken we water uit een diepe put, gevuld met regenwater. En even later kregen we een lekke band, wat bij zo’n ruige tocht er alleen maar bijhoort.
De “bedoeïen whisky” werd uit de achterklep gehaald (de suiker met thee) en er werd een vuurtje gemaakt en even later had de ashnoen-man de band alweer verwisseld, zonder krik, met stenen.
We reden weer verder en gingen bij een grote rots nog 1 keer klimmen. Mirjam en ik gingen met de ashnoen-bedoeïen mee langs de meest enge rotsen boven een hoge afgrond. De adrenaline giert echt door je heen, maar dat maakt het alleen nog maar leuker. Galant geholpen door de bedoeïen, kwamen we telkens bij kleine watertjes, waar we volgens de Gelderse Roos nooit in mochten staan (omdat daar larfjes in leven die door je huid kruipen en je nieren zouden opeten). Maar waarschijnlijk waren we dat door de sensatie vergeten. We gingen vrolijk pootje baden en elkaar natgooien met het frisse water. Het was echt geweldig!
We maakten nog een lange tocht terug door de mooi gekleurde woestijn, en toen was het helaas tijd om afscheid te nemen van het allermooiste…ooit