Wat een mooie dag.. had moeten zijn..
26 mrt. 2011
🇯🇴
vanuit Jordanië
En met falafel in de waffel begin ik aan het typen van een verslag van de afgelopen dag(en).
Maandag, dinsdag en woensdag hebben we weer in Sahaab gewerkt. Het waren drie fantastische dagen! De dinsdag sprong er voor mij (letterlijk) uit, omdat ik toen in mijn eentje 1,5 uur Aerobicsles heb gegeven. Er kwamen zowaar twee vrouwen uit Sahaab opdagen en ze deden lekker enthousiast mee. Ik vond het echt heel leuk om te doen! Volgens mij heb ik een onderontwikkeld talentje ontdekt! Haha…
Woensdagmiddag zijn we weer in het oudere-meiden-weeshuis geweest. Er heerst daar altijd een vrij competitieve sfeer, omdat ze behoorlijk voor zichzelf moeten opkomen. We hebben een uurtje spelletjes gedaan en gekleid en daarna waren we al aardig gesloopt.
Maar nog niet zó gesloopt dat we geen pannenkoeken meer voor onszelf konden bakken. Dus dat hebben we gedaan! Nou ja, ‘we’. We hebben de taken inmiddels zodanig verdeeld dat ik kook en Aliza en Marlies afwassen (omdat die gekkerds dat leuker vinden dan koken! Absurd, maar een superfijne taakverdeling!).
Donderdagochtend hebben we fijn weer een relaxt ochtendje thuis gehad. ’s Middags heb ik een lesje breien gegeven op het Deaf Cultural Center. Aliza en Marlies vermaken zich daar gelukkig prima met de grappige Ethiopische secretaresse genaamd Samira. Ik vermaak me uiterst best met het spreken met zulke leuke mensen in vijf talen tegelijk (Arabisch, Engels, Nederlands, Arabische Gebarentaal en Nederlandse Gebarentaal)!
Donderdagavond zijn we weer naar de Youthgroup geweest. Heerlijk om daar een beetje uit de ban te kunnen springen qua haar los en melig zijn.
Vrijdag hebben we de hele dag geluncht met het DCC. Ja, je leest het goed: de hele dag. Want zo gaat dat hier. Om 8.30 uur waren we bij het DCC om te vertrekken naar kasteel Karak in een meidenbus en een mannenbus. In totaal waren we met ongeveer 30 doven en 8 horenden. Voordat we bij het kasteel aankwamen, zijn we onderweg nog gestopt bij een afgebrokkelde kerk, een moskee, een restaurant en een begraafplaats. Bij de afgebrokkelde kerk hebben we een stuk of 42 groepsfoto’s genomen, want zo gaat dat hier ook. Bij de moskee moesten we een hoofddoek op, wat voor ons voor het eerst was. Dat was al een waar avontuur op zich. Misschien was dat ook wel het grootste avontuur van de hele dag, omdat het kasteel voor ons Europeanen niet zo heel bijzonder was. Verder was het natuurlijk wel heel gezellig om de hele dag met zoveel Doven op stap te zijn en een halve (versgeslachte?) kip met patat en pitabrood te eten. Met Nederlandse en een paar Arabische gebaren kon ik me goed verstaanbaar maken. Ook kennen ze hier ongeveer hetzelfde handalfabet als de Nederlandse. En als het dan nog niet lukt, hebben we altijd nog mobieltjes om even wat op te schrijven in het Engels en als laatste redmiddel Samira de ‘tolk’.
Vandaag zijn we voor het eerst met z’n drieën op stap geweest. We wilden ons stapeltje ansichtkaarten op de post doen, maar dat bleek nog een hele onderneming. Bij het postkantoor in onze buurt hadden de medewerkers namelijk nog nooit van een postzegel gehoord! En voordat we konden vragen naar ‘stamps’, moesten ze ons eerst zonodig uithoren over waar we vandaan kwamen, waar in Ashrafiyya we wonen, of we wel een schoonmaakster hadden (‘Nee?! Haraam! Schande! Ik wil wel vrijwillig komen schoonmaken bij jullie! Waar wonen jullie precies?’) en wat onze namen zijn. Ze gaven mij nog uitgebreid complimenten over m’n krullen, die ik daarna het liefst meteen vastgebonden had per postbode-elastiek. Een kwartier later bleek dus dat ze echt geen postzegels hadden en toen hebben we een taxi genomen naar het dichtstbijzijnde postkantoor. De taxichauffeur moest echter even vragen waar die was en deed zijn raampje omlaag voor een collega van de aardige koffieman die ons laatst gewaarschuwd had om hier vooral niet verloofd te raken.
Na een tijdje liep de halve buurt uit om ons via beide raampjes van de taxi te helpen aan postzegels. Zeer lachwekkend. De taxichauffer wilde ons er uiteindelijk niet heen rijden en toen zijn we met de grootste zorg op de bus naar downtown gezet. Daar hebben we na lang zoeken een postkantoor met brievenbus gevonden! Daar werden wij blij van en jullie vast ook.
’s Middags hebben we weer een lekker bloedsinaasappelsapje gehaald bij onze grote vriend de sapjesman. Daarna hebben we de taxi genomen naar het ‘Roman Theatre’, althans dat dachten we. We werden afgezet bij de ‘Citadel’. Nou, ook prima. We hebben ons de hele middag vermaakt in het zonnetje, tussen de restanten van een moskee, waterreservoir, een kerk, enzovoorts. Heerlijk! ’s Avonds weer naar de international church geweest, samen met Johanna. Aliza en ik hebben daar nog even lekker piano gespeeld!
Morgen hopen we te gaan hiken met de Hoogstrate’s en vrienden van hen die bij de scouting hebben gezeten. Die weten hier vast wat mooie plekjes te vinden! Zin in!
Foto's!
22 mrt. 2011
🇯🇴
vanuit Jordanië
https://picasaweb.google.com/marliesvthoog
,daar staan er veeeeeeeeeeeeeeel meer!
Dag!
Weekend zonder end
21 mrt. 2011
🇯🇴
vanuit Jordanië
Hier een korte samenvatting van ons enerverende weekend.
Donderdagavond gingen we op weg naar de Youthgroup. We hadden een erg aardige iets oudere taxichauffeur. Na verloop van tijd schakelde hij speciaal voor ons over op een Engelse song zender. Na veel Arabisch gebrabbel, was dit voor ons echt heerlijk; uit volle borst zongen we natuurlijk mee.
Na de youthgroup, waren we van plan zo spoedig mogelijk ons bed te bereiken, maar net voordat we onze poort zagen, stond daar onze buurjongen met een aantal anderen die ons vroegen of we nog even bij hun barbeque kwamen zitten. Dat vonden we wel even leuk en zeiden we tegen elkaar dat we 5 minuutjes bleven, later bleek dat het een barbeque was van alle mensen uit ons huis. Dé kans om nog meer mensen te leren kennen, ideaal! Nu kennen we bovendien weer een aantal nieuwe Arabische woorden en salades.
Voor vrijdag had Reem (collega van Dick) ons gevraagd om met haar vriendengroep te barbecueën in iets dat 'Greenfield' zou heten. Het was een groenere plek met veel bomen, kleine vliegjes, badmintonners, barbecues en waterpijpen. Daarna gingen we met deze groep naar de Dead Sea panorama, prachtig. De eerste keer dat we de Dode Zee zagen. We hebben erg veel foto's gemaakt.
Zaterdagochtend zouden we om 8:00 vertrekken met Hanna's klas richting Azraq. Met een bus vol +- 13 jarigen, de teacher Julia, haar zoon en wij
gingen we op weg. In Azraq (wetlands) zouden we op zoek gaan naar vogels met onze binocles.
Het was ontzettend grappig om in Azraq rond te lopen op zoek naar vogels. Niet eens zo zeer omdat de plek zo bijzonder was, of omdat we zulke mooie vogels zagen, maar vooral door de gezellige klas, en de ontzettend enthousiaste teacher en haar fantasievolle zoon Hanna. De teacher was overal te vinden waar een vogel was. In no time had ze de goede bladzijde gevonden waar de vogel op papier stond.
Hanna vertelde ons ondertussen over zijn imaginaire boek die hij aan het schrijven was over werkelijk alles wat we tegenkwamen: hoe het kwam dat de bomen zwart zijn (ze willen in de zomer niet opvallen), hoe kleine waterbuffalo'tjes geboren werden uit de grond e.d.
Totdat we oog in oog stonden met de waterbuffel, toen waren Marlies en ik helemaal onder de indruk. Volgens Hanna zou het nog indrukwekkender zijn als er op de waterbuffel een vogel te zien zou zijn. (zeker!)
Om 14:00 waren we weer terug in Amman.
Marlies en ik hebben voor het eerst een echte buurtwandeling gemaakt en ontdekt dat er een bookshop en een falafelzaak om de hoek zitten. We hebben ook een kado'tje voor Dick gekocht omdat hij donderdag jarig was!
Op zaterdagavond gingen we naar de kerk.
En dan zondag (gisteren) gingen we naar de Dode zee met Willy en de kinderen. We hebben voor het eerst het zoute water aangeraakt, ingesmeerd met modder en gedreven. Je kon bovendien de overkant goed zien!
Daarna gingen we naar een Wadi tussen hoge bergen in. Willy, Marlies en Elja zouden een vuurtje aansteken om de kip op te warmen die we later zouden eten. Laura, Risja, Hanna, Jiska en ik zouden het rivierstroompje volgen naar de warm-water-bron. Dit was zo prachtig! Verbazingwekkend; nog nooit zoiets moois gezien: Het water wordt stroomopwaarts steeds heter, en om je heen zie je allemaal kleurstenen en hoge bergen met heel veel palmbomen, groen, kleine watervallen e.d. Zoiets verwacht je alleen in films. Na een half uur lopen werd het een beetje donker, dus toen gingen we terug. Toen we terugkwamen stond de kip met warm pitabrood al op ons te wachten onder een sterrenhemel.. je begrijpt; de dag van ons leven!
Dovendonderdag
11 mrt. 2011
🇯🇴
vanuit Jordanië
Avonturen van maandag (net pas weer internet)
11 mrt. 2011
vanuit
Een van de zoons van Um heeft zojuist geprobeerd kabelinternet voor ons te regelen. Wireless konden we niet ontvangen. Met de router wilde het ook niet slagen. Uiteindelijk heeft hij een kabel van hun huis naar ons gesleept, waardoor we zo nu en dan heel kort even internet hadden! Ontzettend leuk om jullie berichtjes even te kunnen lezen, maar dat was helaas van korte duur!
Vandaag hebben we onze eerste dag gehad in het familiehuis waar we Engelse les, Aerobics, muziekles en knutselen gaan geven. Woensdag is onze tweede ochtend daar. Donderdag naar het Dovencultuurcentrum. We zijn benieuwd wat we deze week allemaal meemaken!
PS: Een bijzonder fenomeen hier is de liggende maan, die hier de ‘ammaan’ genoemd wordt. Gespot in real life en op het topje van de moskee!
Verkeer en meer
08 mrt. 2011
🇯🇴
vanuit Jordanië
De claxon wordt overigens in veel verschillende verkeerssituaties overmatig gebruikt. Zo geven taxi’s en services aan dat ze langs komen, toetert iemand als hij ergens wegrijdt, als hij wil inhalen (dan wel rechts, dan wel links), als hij haast heeft, er langs wil, aandacht wil, of om gewoon om vrolijk mee te doen met de rest, meestal in het geval van een verkeersopstopping. En als er dan op je ambulance een sirene zit in plaats van een claxon, dan gebruik je die gewoon, dat is geen probleem.
Getoeterd naar ons wordt er ook flink in Sahaab, waar het familycentre staat. Het dorp is ietwat traditioneler dan Amman, dus we proberen hier echt volledig bedekt over straat te gaan. Ook de haren moeten vast en een sjaal over het hoofd kan geen kwaad. Is het niet tegen het stof, dan wel tegen de mannen. Ongeveer 78% van de passerende voorbijgangers schreeuwen, toeteren, fluisteren, staren of fluiten ons na. In Amman hebben we hier gelukkig minder last van, ook zijn we natuurlijk nog wel bezienswaardigheden (“Beautiful eyes”). Daar hebben we onze weg inmiddels goed gevonden. Met het grootste gemak houden we taxi’s aan (volgens ons het leukste onderdeel van de reis!), controleren de meter en gaan en staan waar we willen. Ook zijn we erg goed geworden in het ‘assertief oversteken’, gewoon gaan -ook al komen er van alle kanten auto’s-, en strak doorlopen. Op het aanrijden van een persoon kan gevangenisstraf staan (als straf of als bescherming), dus de meeste automobilisten trappen wel aardig op de rem.
Ons weekprogramma heeft nu duidelijk vorm gekregen. Dat houdt in dat we de week starten met werk in een weeshuis op zondag, werken in het familycentre in Sahaab op maandag, dinsdag en woensdag van half negen tot half vijf, daarna op woensdagmiddag weer in het weeshuis, en op donderdagen naar het DCC en ’s avonds naar de Youth Group. Het weekend valt hier op vrijdag en zaterdag en die dagen zijn we heerlijk vrij om het land te verkennen.
Afgelopen zaterdag hebben we echter het tweejarig bestaan van het familycentre gevierd (wat inhield dat we voornamelijk touwtje gesprongen hebben en Knafeh hebben gegeten (een bijzondere Jordaanse lekkernij die bestaat uit witte kaas en heel veel suiker), waarop we daarom maar op zondagmiddag getourd hebben door het PRACHTIGE Jordanië, we hebben de Jordaanvallei gezien en in de verte de Westbank van het Beloofde Land. Het was werkelijk onbeschrijfelijk schitterend. Door de regen van afgelopen week en doordat we precies op het goede moment in het land zijn aangekomen (de lente in maart en april, wanneer het soms groen kan zien) hebben we het landschap in volle glorie kunnen aanschouwen. Prachtige groene hellingen, woestijngebied en rotsen. Natuurlijk net op dat ene moment dat we de camera niet mee hadden.. Het weer wordt steeds beter en we genieten van de zon!
In het familycentre zijn we inmiddels ‘Miss Alisha’, ‘Miss Lora Bandora’ en ‘Miss Marlice’, wat uiteraard erg goed klinkt. In de ochtenden verzorgen Laura en Marlies de aerobicslessen en Aliza de ‘craftsclass’ en muzieklessen voor de kleuters. Daarna gaan we hard werken aan het lesmateriaal voor de Engelse lessen, die we ’s middags geven. Ondertussen maken we hier en daar een computer, ontwerpen we een flyer of lunchen stiekem lekker in de zon op het platte dak
Op de negatieve aandacht van sommige mannen na, hebben we mogen ervaren dat Arabieren bijzonder gastvrije en vriendelijke mensen zijn. Zo werden we gister spontaan uitgenodigd om mee uit te gaan met een feestje van collega’s van Dick, wat ontzettend leuk en gezellig was! We hebben echt genoten van het contact met deze leuke, hippe Jordaniërs!! En uiteraard hebben we de waterpijp uitgeprobeerd.
Ook zijn mensen op straat erg behulpzaam. Zo zijn we eergisteren geholpen door een man om een taxi staande te houden. Hij drukte ons wel nadrukkelijk op het hart om niet verloofd te raken met een Jordaniër, omdat “we hier anders nooit meer weg zouden kunnen komen”, antropologisch natuurlijk erg interessant om hier de denkbeelden over het Westen in te ontdekken.
Onze dagen zijn erg gevuld, maar als we een gaatje kunnen vinden, bekijken we uiteraard de afleveringen van Wie is.. de Mol?, met heerlijke, niet Arabische, koffie. De Hollandse koffie missen we toch wel erg, even als een fijne douche met altijd warm water, onze fietsen (al zouden we die Jabals niet opkomen) en goede matrassen. Gelukkig hebben we wel Edammer kaas gevonden, dat scheelt!
Voor het weekend staan er een fieldtrip met de klas van Hanna naar Azraq op het programma en een trip naar Mount Nebo en de Dead See. Hoera!
Later meer hierover,
Gaterkoem!
Salaam Aleikum
06 mrt. 2011
🇯🇴
vanuit Jordanië
In Amman werden we bij de visumverstrekkingf duidelijk opgemerkt als buitenlanders: Door die bijzondere belangstelling duurde het in ieder geval een behooorlijk tijdje voor we daar klaar waren, en vervolgens stond Dick ons op te wachten.
Snel met de auto naar hun huis gereden, Marlies vroeg ondertussen Dick van alles over de sociale kant van het leven in Amman (het was dus midden in de nacht), Dick vond dit ook erg grappig.
Aangekomen bij het huis van Dick en Willy (echt een mooi uitzicht vanuit hun huis: heuvels met huizen er tegen aan), ontving Willy ons (om half 2 's nachts Jd tijd) met flesjes water en druivensap, waar we behoorlijk van genoten.
Nog even gezellig praten en toen heerlijk ons bed in.
En de wekker hebben we hier niet nodig: we worden wakker gemaakt door een vrolijk ijscoman-melodietje! Enkel is het hier de gas-man, die gasflessen levert.
Je hoort ook van allerlei geroep de dag door via een microfoon. Volgens Dick roepen ze etenswaren die ze te koop hebben.
We gaan snel de tuin van Dick en Willy bekijken!
De groetjes van ons drieën!
Welkom!
08 feb. 2011
🇳🇱
vanuit Nederland
Alhoewel het inderdaad wat spannend is en we ook best wat zenuwachtig zijn om naar Jordanië af te reizen met de spanningen in het Midden-Oosten, blijven we dapper doorgaan met de voorbereidingen van onze trip. Drie maanden weg, waarvan we er twee in Jordanië zullen doorbrengen en één in het Heilige Land, Israël.
In Jordanië zullen we samen met Laura, en begeleid door ons gastgezin, vrijwilligerswerk gaan uitvoeren. Daarbij zullen we in eerste instantie beginnen met werken in een Familycentre in Amman, waar opvang en activiteiten voor vrouwen en kinderen worden georganiseerd, en later wellicht ook andere projecten oppakken. Waar we zullen gaan wonen is momenteel nog een grote verrassing, maar we gaan ervan uit dat ook dat helemaal goed zal komen!
Welkom op deze blog, we vinden het erg leuk om jullie hier op de hoogte te houden van onze avonturen!